วันนี้ผมไม่เมาเลยมาเล่า

  เปิดตัวมานานก็ยังไม่ได้บอกความคิดจริงๆของการเริ่มเขียนบล๊อกของผมเลย
คืนนี้นอนไม่หลับก็เลยได้มานั่งเขียน และก็ไม่ได้เมาค้างด้วยจริงๆ เริ่มอีกเรื่องตอนจบก็คนละเรื่อง ผมสมัครแล้วก็ทิ้งไว้ เพราะทำไม่ถูก ทำไม่เป็นครับ ตอนต้นปี 53 น้ำท่วม ก็ติดเจ๋งแห่วอยู่บนชั้นสอง ชั้นล่างน้ำท่วมถึงเข่า โต๊ะ ชั้นวางของที่เป็นไม้ก็บรรลัยหมด โชคดีที่เขาไม่ตัดไฟ ก็เลยได้เล่นอินเตอร์เน็ตอยู่ชั้นบน ก็เอาบล๊อกที่สมัครไว้มาเปิดลองทำดู แล้วก็เอารูปน้ำท่วมที่เพิ่งถ่ายเสร็จสดๆร้อนๆ มาลงเล่นๆ ก็ยังไม่เผยแพร่อะไร ยังไม่เข้าใจหรือรู้เรื่องเกี่ยวกับบล๊อกเลย ไม่รู้อะไร เอาไว้ทำไม เห็นสมัครฟรีก็เอาไว้ก่อน ทำไปทำมาก็วนเวียนอยู่แค่นั้น ยากครับไม่มีพื้นฐานอะไรเลย ก็เลยล้มเลิกความตั้งใจ ลงมานั่งชมน้ำชมสาวๆที่มาเล่นน้ำแกล้มเบียร์ที่ร้านชำข้างๆ ทำเป็นจุดชมวิวริมน้ำ สันดานผมมันแก้ไม่หาย เมาได้ทุกที่ทุกเวลาไม่ถือยศถือศักดิ์(เป็นความสามารถพิเศษ เก่งจริงๆกับเรื่องเหี้ยๆ) ท่วมสามวันผมก็เมามันทั้งสามวัน เขาเดือดร้อนกัน แทบเป็นแทบตายผมนั่งกินเบียร์เฉย  อ้าวก็ไม่เห็นว่าใครแสดงอาการว่าทุกข์ใจร้อนใจอะไรนี่ เห็นทักทายโหวกเหวกกันดังลั่น ...เฮ้..ในบ้านท่วมแค่ไหนแล้วบ้านกูถึงเข่าแล้ว .... เฮ่ยมึงอย่ามาพูดมึงสู้กูไม่ได้หรอกของกูถึงเอวแล้ว อีกคนบอก ..เฮ่ยของกูมากกว่ามึง ท่วมมิดหัวเลยวะ นี่เด็กๆยังไม่ได้กินข้าวกันเลย เฮ่ย..พอแล้วสามคนพอ ดูสิเขาพูดหน้าใส๊..ใส..ร่าเริง ภูมิใจซะเหลือเกินที่บ้านนำท่วมมากกว่าคนอื่นๆ ชนะเลิศ ยังกะได้เหรียญโอลิมปิก เก่งจริงๆ ฮ่า...เป็นแบบนี้ จริงๆ ทุกข์ซะที่ไหน แต่จริงแล้วก็คงทุกข์นั่นแหละครับ พูดไปงั้นๆ น่ารักจริงๆ คนบ้านเรา นี่ขนาดเดือดร้อนก็ไม่ปิดถนนประท้วงเพราะน้ำท่วมปิดไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว(กลัวฟ้าฝนจะไม่เจรจาแล้วสั่งสลายม็อบโดยใช้แก๊สนำ้ตายิงขาขาดเอา) ไม่รู้จักกันก็รู้กันทีนี้แหละ เฮ้น้าเอาหน่อยไหม โอ๊ย..ไม่ไหวมั๊งนำท่วมยังงี้แต่ก็รี่เข้ามายกแก้วซดอักๆ เกลี้ยง ใจหายแว๊ป ...เค้าชวนเล่นๆ น้าแกเล่นซัดซะเกลี้ยงเลย แล้วแกก็ยืนวนเวียนอยู่แถวนั้นแหละ และหลังจากนั้นก็...นะ 
  ทุกข์ใจไปก็ไม่ทำให้น้ำแห้งเร็ว และเวลาแห้งก็ไม่ใช่ฝีมือท่านผู้บริหารคนไหนที่ทำให้น้ำแห้ง มันแห้งเพราะมันไหลลงทะเลไปเองอย่ามาอวดอ้างฟ้าฝนมันไม่รับสินบนเงินใต้โต๊ะใต้เตียงใครหรอกครับ
  พูดถึงเรื่องดื่มเบียร์นี่เป็นสาเหตุให้ผมไม่กล้ารับของที่เขาเอามาแจกไม่ใช่ว่าผมรำรวยหรือสบายอะไรหรอก เพราะเห็นคนที่เขามีห้างร้านใหญ่โตเรียกว่ามีอันจะกินละ ก็ยังไปรับอย่างหน้าระรื่นเลย ไอ้ยาจกขี้เมาอย่างผมเสือกทำหน้าบาง เลยพาลไปจนถึงเงิน 5,000 บาท ก็ไม่เอา(เขาไม่ให้) ท่วมสองสามรอบ เขาได้กันเป็นหมื่น ๆ  (อิจฉานะครับ) ผมไม่เคยได้กับเขา ก็คิดจะเอาเหมือนกัน แต่เขาบอกต้องเอาสัญญาเช่า ทะเบียนบ้าน แล้วก็อะไรอีก ยุกๆยิกๆ ผมมีมั่ง ไม่มีมั่ง ขี้เกียจยุ่ง ไอ้ที่ไม่มีนี่มันเรื่องราวถ้าจะให้เล่าก็เขียนได้อีกเยอะ  แต่อย่าไปยุ่งเลยต้องพาดพิงกันหลายคนและเราก็บริจาคไปแล้วด้วย ก็เลยไม่เอา ก็ไปทวงหนี้ยังอายลูกหนี้เลย แล้วจะไปรับของแจกได้ยังไง (พูดซะหรูมาก เขาเบี้ยวค่าป้ายนิดหน่อยเรียกว่าลูกหนี้ แหม..ระรื่นหูจริงๆ คำ คำนี้ผมเป็นเจ้าหนี้)
   กลับมาเรื่องบล๊อกต่อ ออกนอกเรื่่องยาวไป ก็หลังจากนั้นพอมีเวลาว่างก็มานั่งเปิดเล่น ศึกษาของคนอื่นๆดู ก็พอได้บ้าง ก็คิดเริ่มคิดการใหญ่ (แล้วไอ้รูำปน้ำท่วมก็ลืมไปเลย) เออเราก็มีฟ้อนต์ ที่เขียนไว้นี่หว่า น่าจะเอามาปล่อยให้เขาโหลดไปใช้กันเผื่อใครชอบหรือใช้ได้(ฟ้อนต์ ts-r2143 กับ ts-malee ผมให้ให้เว็ปอะไรก็จำไม่ได้แล้ว ขอโทษด้วย เขาทำเกี่ยวกับเว็ปฟ้อนต์ น่าจะเป็นปี 43 หรือกว่าๆ ตอนนั้นใช้เน็ตฟรีของทีโอทีอยู่เลย เอาไปแก้เป็น unicoad ให้แล้วช่วยปล่อยต่อ ปัจจุบันไม่ทราบเว็ปนี้ยังอยู่หรือไม่) ก็ดีกว่าเก็บไว้ ที่จริงก็มีคนใช้อยู่แล้วด้วยการแจกต่อๆกันไปแล้วเขาก็ไม่รู้ว่ามันงอกออกมาจากไหนไอ้ #tsfont นี่ เลยคิดว่าเอาให้โหลดได้จะดีกว่า ก็ศึกษาลองผิดลองถูกอยู่เป็นเดือนกว่าจะเอาขึ้นไซด์ได้ คือผมทำคู่กันแล้วก็มั่วกันทั้งคู่ แล้วก็ลิงค์มายังบล๊อก ทำไปทำมาก็อย่างที่เห็นอยู่นี่แหละครับ และผมก็ไม่เคยคิดหรอกครับว่าใครจะเข้ามาดูมาโหลดกัน ขนาดเพื่อนๆ พี่ๆน้องๆ ผมคะยั้นคะยอแทบจะแถมเงินให้ก็ยังไม่มีใครอยากดู ก็ไม่เป็นไรคิดว่าทำเล่นไว้ดูเองคนเดียวก็ได้ บันทึกเรื่องราว สำรองข้อมูลเล็กๆน้อย ซึ่งผมเข้าบล๊อกตัวเองยังหลงเลย ยังมีอีกหลายบล๊อกทำแล้วลืมพาสเวิร์ดเข้าไปทำอะไม่ได้อยู่นี่ ตอนหลังจึงตัดลิงค์ออกไปเท่าที่ตามเก็บได้ ก็ต้องขอขอบคุณจริงๆ ที่กรุณาพลัดหลงแวะเวียนเข้ามาเยี่ยมเยียนกัน รวมทั้งท่านที่แนะนำลิงค์เข้ามาด้วย ก็หวังว่าคงจะไม่ไร้สาระไปเสียทั้งหมดนะครับถึงผมจะปากเสียไปบ้างตามอารมฌ์พาไป แล้วยังมีไอ้วรรคตอน เขียนผิดๆถูกๆ อ่านแล้วงง ข้อปกพร่องเยอะแยะไปหมด ก็ขอโทษด้วยถ้าเผลอเข้ามาอ่านแล้วเห็นว่าไม่เห็นมีจะค่าอะไร คิดซะว่าผมทำเล่นๆ นะครับ
   ผมก็ต้องบอกอีกครั้งนะครับว่ามผมไม่ใช่คนมีพื้นฐานมีความรู้ เก่งกาจอะไรเลยแม้แต่น้อย รู้แค่ว่า 1-1 ได้ 2 ก็ได้แล้ว ก็แค่นั้น และขออภัยท่านครูบาอาจารย์ ตลอดจนถึงท่านที่รู้จริง ศึกษาจริง ทำจริงๆไว้ด้วย ถ้าผมเขียนผมทำอะไรที่เหมือนจะคุยโม้โอ้อวดไป ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นแค่ทำให้ดูไม่เครียดนะครับ ผมถือว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมผ่านพบเห็นมาก็เป็นครูของผมทั้งนั้น  กระดาษหนังสือเก่าๆขาดๆ ก็เป็นครู ความรู้ทั้งหมดที่ได้มาก็ของครูบาอาจารย์เขาทั้งนั้น ถึงเขาไม่สอนโดยตรง ผมก็แอบครูพักลักจำมา ไม่ใช่อยู่ๆผมก็รู้ขึ้นมาเอง ถ้ามีอะไรแนะนำผมก็ขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง ....แต่ผมก็คงไปได้ไม่ไกลกว่านี้แล้ว เริ่มรู้สึกว่าไฟในตัวผมเริ่มมอดมลายลง. ..
แสดงความคิดเห็น