เวรกรรมของผม

  กลางปีที่แล้ว ปี 54 ช่วงนั้นว่างมากไม่มีงานเข้าเลย มีแต่รายจ่ายไม่มีรายรับ กำลังนั่งฟังเพลงอยู่

ก็มีชายคนหนึ่งแต่งตัวภูมิฐานเดินเข้ามา เอาละวะงานเข้าแล้วคิดในใจ เขาบอกว่าตัดสติกเกอร์ขายรถให้หน่อย เดี๋ยวรอเอาเลย ใจแป้วเลยคิดว่างานใหญ่แต่เอาวะกำขี้ดีกว่ากำตด แล้วเราก็ว่างอยู่ อารมฌ์ดีอยู่ด้วย(ปกติผมไม่รับงานด่วน) เป็นลูกค้าคนแรกในรอบหลายวัน ใจดี คิดถูกๆก็แล้วกัน เอาค่าขนมลูกพอ ผมบอก 100 เดียวพอครับพี่เอาไปติดเองนะ
เดี๋ยวผมติดแถบกาวให้ เขาบอกว่า 50 บาทก็แล้วกัน  แค่นั้นแหละครับท่าทางสุขุมเยือกเย็นเป็นพระเอกของผมมันละลายหายวับไปกับตาทันที

     งั้นก็อย่าทำอย่าตัดมันเลยผมบอก เขาทำหน้าซื่อๆบอก 60 บาท ผมบอก..ไป๊..ไป..ไป . ผมไม่ทำไม่ตัดแล้ว เสียงดังลั่น จนห้องข้างๆโผล่หน้ามาคอยดูกันเป็นแถวว่าผมฟัดกับอยู่ใคร เลยพอมีสติกลับมาบ้าง คิดหดหู่ในใจนี่อาชีพเราเขาตีราคาให้แค่นี้เองหรือ ต้นทุนสติกเกอร์ 2 แผ่น 50 บาท ได้ค่าแรงตั้ง 10 บาท โอ๊ยยังงี้ทำไม่กี่วันก็รวยตายห่าแน่กู . แล้วแกก็เดินออกไปแบบดูยังงงอยู่
   พอเขาออกไปทีนี้ถึงคิวผมงงๆบ้างละซิ  อะไรกันวะนี่.ก. จะโกรธใครดี หรือโกรธตัวเอง ตกลงวันนั้นปิดร้านทั้งวัน  กลัวมันหายงงแล้วกลับมากระทืบผม แล้วก็อายคนข้างๆด้วย ไปกินเบียร์ดีกว่า ผมมันประหลาดนั่งแดกเบียร์คนเดียวได้เป็นไหๆ อ่อนเพลียละเหี่ยใจจริงๆ
    ทุกวันนี้ถ้ามีอะไรที่พอทำได้และมีประโยชน์กับเพื่อนมนุษย์บ้างผมก็จะพยายามทำ(แต่ถ้าจ้างผมก็ยังคิดแพง) เผื่อกุศลผลบุญจะเกื้อหนุนให้ผมลืมตาอ้าปากกับเขาได้บ้าง  ไม่ได้ขอความเห็นใจนะครับ ไม่ต้องมาเห็นใจมาสงสารผม ไม่เอา  ผมแค่ต้องการระบายความเพี้ยนๆของผมออกมาบ้างเท่านั้น ทุกวันนี้ผมก็แทบเดินเข้าซอยไม่ได้แล้ว หมามันไล่เห่ากันเป็นพรวน ..ฮ่า.. มันคิดว่าผมเป็นคนบ้า หนวดเครารุงรัง ....และดูจะหนักข้อขึ้นอีก มันตามมาขี้ใส่ถึงหน้าร้าน มีทุกประเภท กองเล็ก กองใหญ่ เปียกแห้ง ชุดใหญ่ครบเซ็ท
!!โกรธมาก!!! .ลงทุน 60 บาท ไก่ทอด 40 ยาเบื่อหนู 20 คลุกเคล้าอย่างดี ใส่ถุง วางแป๊ะข้างเสาไฟ ฮึ่ม..มึงเสร็จกู.แน่ ฮึ่ม.. ชุดใหญ่กูก็มี... แล้วก็กระหยิ่มใจนั่งเฝ้ารอ เฮ้อ..เวรกรรมกูจริงๆ ต้องนั่งเฝ้ากลัวหมามันมากินยาเบื่อ สงสารมัน  ฮ่า...แล้วมึงจะทำไปทำไม  ตกลงก็เก็บเอาไปทิ้งไม่ทงไม่ทำมันแล้ว เสียดาย 60 บาท ซื้อเบียร์ได้ตั้งขวด แล้วมันก็ยังมาขี้ใส่อยูอีก 2-3 วัน ต้องคอยล้างคอยราดขี้หมาทุกเช้า  จนวันหนึ่งเจ้าของหมาเดินผ่าน ผมแกล้งพูดดัง ใครเอายาเบือหนู(หมา)มาให้ทีจะเบื่อหนูหน้าบ้าน (ผมอยู่คนเดียว) ไม่รู้ว่าหมาหรือเจ้าของหมาได้ยินเพราะหลังจากนั้นมันก็ไม่มาขี้ใส่หน้าร้า้นอีกเลย แล้วเราก็ปรองดอง อยู่ด้วยกันอย่างสงบ สันติ ปราศจากอาวุธ

-อีกนิด ถ้าพี่คนนั้นมาเจอบทความนี้ อย่ากระทืบผมนะครับ ผมขอโทษที่ตะเพิดพี่วันนั้น ถ้าพี่มีรถขายอีก ก็มานะผมทำให้ฟรี...ถ้าเมตตา สัก 300 ก็ดี.
แสดงความคิดเห็น